Gładź czy szpachla? Co wybrać w 2026?

Gładź czy szpachla? Co wybrać w 2026?

Stoisz przed ścianą i zastanawiasz się: gładź czy szpachla? To częsty dylemat, ale zasada jest prosta. Szpachlę wybierz, gdy musisz wyprostować krzywe ściany i załatać głębokie dziury. Gładź to z kolei precyzyjne narzędzie do nadania powierzchni idealnej struktury pod malowanie. Jednak klucz do trwałego efektu tkwi nie tylko w samym materiale – liczy się też standard wykończenia (od Q1 do Q4) i technika aplikacji. W tym poradniku bierzemy pod lupę aktualne koszty robocizny na 2026 rok, omawiamy nowe normy odbioru tynkarskiego i podpowiadamy, jak uniknąć wpadek, które mogą Cię słono kosztować.

Gładź a szpachla – podstawowe różnice i definicje

Podstawowa różnica między tymi materiałami tkwi w ich budowie fizycznej i chemicznej. Szpachla (gips szpachlowy) charakteryzuje się grubym uziarnieniem i wysoką twardością startową, co pozwala jej utrzymać strukturę nawet przy grubych warstwach (do 3-5 cm). Gładź natomiast to mączka o mikroskopijnym ziarnie, która tworzy idealnie gładką powłokę, ale przy nałożeniu zbyt grubej warstwy popęka podczas wysychania. To właśnie te parametry techniczne – a nie tylko nazwa na worku – decydują o tym, że szpachlą budujesz płaszczyznę, a gładzią nadajesz jej ostateczną estetykę. Zobacz szczegółowe porównanie parametrów:

Szpachla – do zadań specjalnych i prostowania ścian

Szpachla to Twój materiał do zadań specjalnych – tzw. warstwa startowa. Sięgasz po nią, gdy ściany wymagają konkretnej naprawy albo wyprowadzenia płaszczyzny. W odróżnieniu od gładzi gips szpachlowy jest twardy i wytrzymały mechanicznie. Dzięki temu możesz go nakładać grubymi warstwami (nawet do 3–5 cm jednorazowo) i nie martwić się, że popęka podczas schnięcia. To produkt konstrukcyjny, który tworzy stabilną bazę pod dalsze prace. Kiedy szpachla będzie dla Ciebie niezastąpiona?

• Niwelowanie dużych nierówności i krzywizn tynków cementowo-wapiennych.
• Wypełnianie głębokich bruzd po kablach elektrycznych oraz dziur po kołkach.
• Spoinowanie połączeń płyt gipsowo-kartonowych z użyciem taśmy zbrojącej.
• Osadzanie narożników aluminiowych i wyprowadzanie kątów w pomieszczeniach.

Gładź – ostateczna warstwa dekoracyjna pod malowanie

Gładź to już czysta kosmetyka. To ta cienka warstwa (zwykle 1–3 mm), która robi efekt „wow”. Jej zadaniem jest nadanie ścianom idealnej gładkości i perfekcyjne przygotowanie ich pod malowanie. Dzięki bardzo drobnemu ziarnu gładź niweluje chropowatość tynków, tworząc jednolitą, jasną taflę. To przekłada się też na mniejsze zużycie farby. Pamiętaj jednak – gładź to etap czysto estetyczny. Nie wyprostujesz nią krzywych ścian, ale nadasz im finalny szlif. Jeśli zastanawiasz się, czy gładź to niezbędny element wykończenia wnętrz, odpowiedź brzmi: tak, jeśli zależy Ci na wysokiej estetyce. Warto dopasować rodzaj materiału do pomieszczenia:

• Gładź gipsowa – klasyk. Śnieżnobiała, łatwa do szlifowania, idealna do salonów i sypialni.
• Gładź polimerowa – elastyczna i odporniejsza na uszkodzenia. Często kupisz ją jako gotową masę w wiaderku.
• Gładź wapienna – świetnie oddycha i hamuje rozwój grzybów, więc polubi się z Twoją kuchnią i łazienką.

Rodzaje materiałów – gipsowe, polimerowe czy cementowe?

Gips, polimer, a może cement? Wybór zależy od dwóch rzeczy: wilgoci w pomieszczeniu i tego, co masz na ścianie. Jeśli zależy Ci na idealnie białych ścianach w salonie, postaw na tradycyjne gładzie gipsowe – są ekologiczne i łatwo się je szlifuje. Z kolei w miejscach narażonych na pęknięcia (np. łączenia płyt g-k) lub gdy chcesz przyspieszyć remont ścian, lepiej sprawdzą się elastyczne gładzie polimerowe. Pamiętaj: w strefach mokrych (łazienka) stosujemy tylko produkty wodoodporne. Zobacz zestawienie, które ułatwi Ci decyzję.

Gładź gipsowa – jak to działa? (na przykładzie Cekol C-45)

Przy gładzi gipsowej (jak kultowy Cekol C-45) kluczowa jest chemia, a konkretnie wiązanie gipsu z wodą, czyli hydratacja. W przeciwieństwie do gotowych mas z wiaderka, które twardnieją, gdy woda z nich odparuje, sypkie gładzie krystalizują się chemicznie. Co to oznacza dla Ciebie? Po rozrobieniu proszku masz zazwyczaj około 60 minut na nałożenie masy na ściany. Potem zacznie ona twardnieć w wiadrze i nic z tym nie zrobisz. Mimo że praca z nimi wymaga wprawy, gładzie sypkie są wciąż numerem jeden ze względu na cenę i uniwersalność. Cechy charakterystyczne:

• Precyzja z wodą – musisz idealnie dobrać proporcje, żeby masa nie była ani za gęsta, ani za rzadka.
• Śnieżna biel – po wyschnięciu Cekol C-45 jest idealnie biały, więc jasne farby będą na nim wyglądać świetnie.
• Praca „mokre na mokre” – wprawny fachowiec nałoży drugą warstwę, zanim pierwsza wyschnie na wiór, co przyspiesza robotę.
• Cena – gładzie sypkie są zazwyczaj tańsze w zakupie niż gotowe masy w wiaderkach.

Gładź polimerowa – wygoda w wiaderku (Atlas GTA, Megaron Finisz, Śmig A-2)

Gładzie polimerowe (takie jak Atlas GTA, Megaron Finisz czy Śmig A-2) to nowoczesna wygoda. Tutaj działa fizyka, nie chemia – masa twardnieje w procesie koalescencji, czyli po prostu wtedy, gdy odparuje z niej woda. Dla Ciebie oznacza to ogromny komfort: masa nie stwardnieje Ci w wiadrze (chyba że zostawisz otwarte wieko). Możesz przerwać szpachlowanie w połowie ściany, zamknąć pojemnik i wrócić do pracy za dwa dni – materiał się nie zmarnuje. Co jeszcze zyskujesz?

• Wysoką elastyczność – po wyschnięciu te gładzie lepiej znoszą „pracę” budynku i są mniej podatne na mikropęknięcia.
• Gotowość do akcji – otwierasz wiaderko (np. Śmig A-2), mieszasz i nakładasz. Zero ryzyka, że dodasz za dużo wody.
• Gładkość lustra – drobne ziarno (zwłaszcza w Megaron Finisz) pozwala uzyskać idealnie gładką powierzchnię.
• Cienkie warstwy – możesz „finiszować” na grubość nawet poniżej 1 mm.

Kiedy postawić na gładzie wapienne i cementowe?

Krótka piłka: gładzie wapienne i cementowe stosujemy tam, gdzie jest mokro lub gdzie ściany muszą „oddychać”. Gips chłonie wodę jak gąbka i w wilgotnym środowisku może odpaść. Spoiwa wapienne i cementowe są na to odporne. Co więcej, gładź wapienna ma wysokie pH (jest zasadowa), co naturalnie zabija grzyby i pleśń. Jeśli zależy Ci na zdrowym mikroklimacie, to strzał w dziesiątkę. Gładź cementowa z kolei jest twarda jak skała. Gdzie te materiały są niezastąpione?

• Łazienki i toalety – para wodna nie zrobi im krzywdy.
• Kuchnie i pralnie – tu temperatury skaczą, a wilgoć jest normą.
• Piwnice, garaże i kotłownie – pomieszczenia często niedogrzane, gdzie gips mógłby zawieść.
• Korytarze – gładzie cementowe trudniej zarysować, wnosząc np. meble czy rower.

Standardy wykończenia powierzchni w 2026 roku – Q1 do Q4

Q1, Q2, Q3, Q4 – te oznaczenia to Twoje zabezpieczenie w umowie z wykonawcą. Oparte są na normie PN-EN 13963 i precyzyjnie określają jakość wykończenia. Koniec z hasłem „ma być gładko”, które każdy rozumie inaczej. Każdy z czterech poziomów jakości (Q) jest dedykowany pod inne wykończenie – od płytek po wymagające farby satynowe. Przygotowaliśmy ściągę, która ułatwi Ci rozmowę z ekipą i planowanie budżetu.

Poziomy Q1 i Q2 – fundament pod płytki i tynki

Q1 i Q2 to fundament. Tutaj walczymy o stabilność, nie o wygląd. Te etapy wykończenia mieszkania decydują o tym, czy ściany nie popękają. Do spoinowania konstrukcyjnego świetnie nadaje się Knauf Uniflott – gips szpachlowy o dużej wytrzymałości. W standardzie Q1 Twoim celem jest po prostu szczelne wypełnienie szpar między płytami i ukrycie wkrętów. Przechodząc do Q2 (standard), nakładasz drugą warstwę, żeby wyrównać łączenie z płytą. Jak to wygląda w praktyce?

• Etap Q1 (Konstrukcyjny) – używasz masy (np. Uniflott), żeby wypełnić szczeliny i zatopić taśmę zbrojącą.
• Etap Q2 (Wyrównujący) – gdy pierwsza warstwa wyschnie, nakładasz masę szerzej, żeby „zgubić” zgrubienie na łączeniu.
• Dlaczego Uniflott? – bo jest twardy. Tworzy spoinę, która utrzyma naprężenia pracującej ściany, w przeciwieństwie do miękkich gładzi.

Standard Q3 – idealny pod tapety i matowe farby

Q3 to dziś rynkowy standard. Większość z nas decyduje się właśnie na ten wariant. Polega on na nałożeniu cienkiej warstwy gładzi na całą powierzchnię płyt g-k (zazwyczaj poniżej 1 mm). Po co, skoro w Q2 łączenia są już równe? Żeby ujednolicić strukturę. Płyta g-k jest chropowata (karton), a spoina gładka (gips). Po pomalowaniu farbą ta różnica może wyjść. W Q3 zakrywamy pory kartonu i wyrównujemy chłonność. Kiedy Q3 wystarczy?

• Pod farby matowe – brak połysku ukryje drobne niedoskonałości.
• Pod tapety – gładź sprawi, że łączenia płyt nie będą przebijać przez papier.
• Pod tynki dekoracyjne – Q3 daje dobrą przyczepność.
• W zwykłych pokojach – tam, gdzie nie ma ostrych kinkietów świecących po ścianie, Q3 wygląda świetnie.

Standard Q4 – perfekcja pod test na latarkę

Q4 to przysłowiowe „lustro”. Niezbędne, jeśli marzysz o kinkietach czy farbach satynowych. Tutaj pokrywasz całą ścianę lub sufit solidną warstwą gładzi (często 1–3 mm). Cel? Wyeliminować absolutnie każdy cień i nierówność. Warto wiedzieć, że wybór standardu Q4 jest jedynym przypadkiem, w którym norma dopuszcza rygorystyczny odbiór przy użyciu specjalnego oświetlenia ustawionego równolegle do ściany („test na latarkę”). W niższych standardach (Q2-Q3) światło padające równolegle do ściany może uwypuklić łączenia płyt, co jest dopuszczalne. W Q4 mamy jednolitą taflę. To wariant najdroższy i pracochłonny, ale konieczny, gdy:

• Masz oświetlenie boczne (kinkiety, LED przy suficie) – takie światło bezlitośnie obnaża każdą ryskę. Q4 to ukryje.
• Stosujesz farby satynowe lub z połyskiem – one podbijają optycznie każdą nierówność.
• Kładziesz cienkie tapety winylowe lub fototapety – podłoże musi być idealne, żeby wzór się nie zniekształcił.
• Robisz stiuki weneckie – ekskluzywne techniki wymagają perfekcyjnej bazy.

Odbiory tynkarskie a nowa norma PN-B-10110:2024-11

Nowa norma PN-B-10110:2024-11 sporo namieszała – na korzyść jasnych zasad. Kończy ona z erą „odbiorów na latarkę”, chyba że zapłaciłeś za standard Q4. Jeśli czeka Cię odbiór mieszkania od dewelopera, znajomość tych przepisów to Twoja polisa ubezpieczeniowa. Zamiast szukać cieni przy przyłożonym do ściany halogenie, teraz płaszczyznę sprawdza się w świetle rozproszonym i z konkretnej odległości (zazwyczaj 1 metra na wprost). To eliminuje kłótnie typu „panie, tu jest krzywo, jak poświecę z dołu”. Co się zmienia?

• Koniec z „latarkowaniem” przy Q2/Q3 – ostre światło boczne jest dopuszczalne przy odbiorze tylko wtedy, gdy zamówiłeś najwyższy standard Q4.
• Konkrety zamiast wrażeń – norma podaje tabelki z dopuszczalnymi odchyłkami w milimetrach. Masz czarno na białym, czy ściana jest prosta.
• Realne warunki – odbiór ma się odbywać w warunkach zbliżonych do tych, w jakich będziesz na co dzień korzystać z pokoju.

Co zmieniły przepisy w tynkach i gładziach?

Kluczowe zmiany w przepisach (norma PN-B-10110:2024-11) wprowadzają twarde parametry techniczne w miejsce subiektywnych odczuć. Dla Ciebie jako inwestora to ważna informacja: nie możesz już reklamować ściany, świecąc po niej latarką z każdego kąta, jeśli umowa opiewała na standardowy tynk. Nowe zasady chronią obie strony i wprowadzają jasność. Jak teraz wygląda profesjonalna kontrola?

• Światło – ściany sprawdzamy w świetle rozproszonym (dziennym lub ogólnym sztucznym), a nie w ostrym świetle „stycznym”.
• Dystans – stajemy minimum 1 metr od ściany i patrzymy na wprost.
• Odchyłki – norma precyzyjnie określa (w mm), jak krzywa może być ściana pod łatą kontrolną w danej klasie tynku.

Wilgotność podłoża – kiedy można malować?

Wilgotność podłoża to parametr, którego nie wolno ignorować. Malowanie mokrych tynków to proszenie się o kłopoty: farba odpadnie, popęka, a pod spodem może rozwinąć się grzyb. W nowoczesnym budownictwie nie ocenia się suchości „na oko” czy „na dotyk”. Profesjonalny odbiór to pomiar higrometrem. Jeśli chcesz uniknąć typowych błędów przy wykończeniu, pilnuj tych liczb:

• Tynki gipsowe – maksymalna wilgotność to 1% wagowo.
• Tynki cementowo-wapienne – bezpieczna granica to 3–4%.
• Temperatura – prace prowadzimy powyżej +5°C (najlepiej 10–25°C).
• Wentylacja – pomieszczenie musi schnąć, ale unikaj przeciągów, które mogą spowodować zbyt szybkie wysychanie i pękanie masy.

Czy test na latarkę jest jeszcze legalny?

W świetle nowych norm test na latarkę przestaje być standardem przy odbiorze, chyba że w umowie masz wpisany standard Q4. Oznacza to, że popularne „świecenie po tynkach” pod ostrym kątem jest błędem przy odbiorze zwykłych gładzi (Q2 i Q3). Nowe przepisy stawiają na wygląd ściany w normalnym użytkowaniu. Jak więc poprawnie ocenić pracę?

• Oświetlenie – sprawdzamy w świetle rozproszonym (naturalnym lub lampie sufitowej).
• Dystans – oceniamy estetykę z odległości minimum 1 metra, patrząc na wprost.
• Kiedy latarka? – tylko jeśli zamówiłeś wykończenie pod farby satynowe lub kinkiety (standard Q4). Wtedy ostre światło jest uzasadnione.

Wałek, paca czy agregat? Techniki nakładania

Wałek, paca czy agregat? Wszystko zależy od metrażu i Twojej wprawy. Tradycyjna paca nierdzewna to klasyk – precyzyjna, ale wymaga „ręki” i czasu. Jeśli cenisz sobie komfort, zwłaszcza przy sufitach, pokochasz aplikację wałkiem. Narzucasz masę błyskawicznie, nie męczysz rąk, a wygładzasz potem szerokim „piórem”. Z kolei metoda natryskowa to już liga zawodowa. Agregatem pomalujesz setki metrów w jeden dzień – idealne rozwiązanie do pustych domów w stanie deweloperskim. Zobacz porównanie:

Gładź z wałka i obróbka „na mokro” – szybko i czysto

Gładź z wałka i obróbka „na mokro” to sposób na remont szybszy nawet 3-krotnie i... bez pyłu. Sekret tkwi w specjalnym wałku z runem nylonowym (8–18 mm), który równo rozprowadza masę. A obróbka „na mokro” (tzw. bezpyłowa lub angielska)? Zamiast szlifować ścianę i wdychać pył, wygładzasz ją na mokro gąbką i piórem, gdy masa zaczyna wiązać. Jeśli mieszkasz w remontowanym lokalu, to zbawienie. Dlaczego warto?

• Brak pyłu – Twoje płuca i meble Ci podziękują.
• Lżejsza praca – wałek mniej obciąża nadgarstki niż ciągłe machanie pacą.
• Czas – nie gruntujesz między warstwami (przy „mokre na mokre”) i nie sprzątasz kilogramów pyłu.
• Równa warstwa – wałek pomaga nałożyć materiał o stałej grubości, co amatorowi z pacą przychodzi trudniej.

Metoda „mokre na mokre” – jak zaoszczędzić czas?

„Mokre na mokre” to technika dla niecierpliwych (i oszczędnych). Pozwala skrócić czas pracy o 30–40%. Drugą warstwę gładzi nakładasz, zanim pierwsza wyschnie na wiór. Nie czekasz kilkunastu godzin, nie szlifujesz, nie gruntujesz. Wyłapujesz moment, gdy gips jest sztywny, ale wciąż wiąże. Tworzysz w ten sposób litą, mocną powłokę. Co zyskujesz?

• Pieniądze – nie kupujesz gruntu międzywarstwowego.
• Czystość – nie szlifujesz pierwszej warstwy, więc nie ma pyłu.
• Jakość – świeża masa świetnie łączy się z wilgotnym podłożem, co zapobiega rozwarstwianiu.
• Czas – dwie warstwy możesz położyć w jeden dzień.

Gładzie angielskie – gładko bez szlifowania

Gładzie angielskie to nie tylko technika pracy, ale przede wszystkim specyficzny materiał (np. gips Thistle Multi-Finish). To wyższa szkoła jazdy: wygładzasz i polerujesz masę, gdy ta wiąże. Efekt? Zero szlifowania. Kluczem jest tu zastosowanie dedykowanego gipsu o wydłużonym czasie wiązania oraz praca „mokre na mokre”. Tradycyjne polskie gładzie zazwyczaj szlifujesz papierem po wyschnięciu. Tutaj taflę tworzysz wodą i pacą stalową. Powstaje twarda, lśniąca powierzchnia. Czym się to wyróżnia?

• Zero pyłu – idealne do zamieszkanych domów.
• Twardość – „zglasowana” powierzchnia jest odporniejsza na uderzenia niż miękkie gładzie.
• Szybkość – ściana wysycha i jest gotowa do malowania. Bez poprawek papierem ściernym.

Ile zapłacisz w 2026 roku? Koszty materiałów i robocizny

W 2026 roku widać wyraźnie: materiał to pikuś przy kosztach robocizny. Ceny usług rosną szybciej niż ceny worków z gipsem. W dużych miastach za m² kompleksowej usługi (grunt, gładź, szlif) zapłacisz już około 55 zł. Paradoks? Oszczędzanie na taniej gładzi sypkiej może się nie opłacać, jeśli wykonawca policzy Ci więcej za czas poświęcony na jej rozrabianie. Sprawdź średnie ceny rynkowe.

Ile kosztuje materiał? (Atlas, Knauf, Cekol)

Ceny gładzi zależą od technologii. Za wygodę gotowej masy z wiadra zapłacisz 2-3 razy więcej niż za worek do rozrobienia. Jeśli liczysz każdą złotówkę, sypkie gładzie (jak Cekol C-45) wciąż są bezkonkurencyjne cenowo. Ale jeśli cenisz komfort, gotowce polimerowe (np. Atlas GTA) są warte dopłaty. Pamiętaj jednak – przy szpachli konstrukcyjnej (łączenia płyt g-k) nie oszczędzaj. Tu liczy się wytrzymałość, a królem jest Knauf Uniflott. Oto orientacyjne ceny:

Ceny robocizny – Wrocław vs. reszta Polski

Lokalizacja ma znaczenie. Wrocław czy Warszawa to rynki „Premium”. W 2026 roku w dużej aglomeracji za kompleksowe gładzie zapłacisz średnio 55,60 zł brutto za m². A jeśli celujesz w wyższy standard (podwójne szpachlowanie), stawki skaczą do 60–80 zł za m². Chcesz wiedzieć, ile kosztuje położenie gładzi u Ciebie? Zobacz porównanie:

Od czego zależy ostateczna cena?

Cena szpachlowania nie bierze się z sufitu – zależy od stanu Twoich ścian i tego, jak gładko ma być (Q1–Q4). Wyprostowanie krzywych tynków będzie droższe niż „przeciągnięcie” gładzią równych płyt g-k. Co jeszcze wpływa na kosztorys w 2026 roku?

• Stan podłoża – skrobanie starej farby, gruntowanie, łatanie pęknięć – to wszystko kosztuje ekstra.
• Metraż i kształt – duże, proste ściany są tańsze w przeliczeniu na m². Małe pokoje z mnóstwem narożników, wnęk i skosów (poddasza) podnoszą cenę.
• Technologia – natrysk jest tańszy przy wielkich metrażach. Ręczna dłubanina przy detalach – droższa.
• Lokalizacja – w Warszawie czy we Wrocławiu zapłacisz o 20–30% więcej niż w mniejszym mieście.

Ekspert Oferteo radzi:

Najczęściej zadawane pytania o gładzie i szpachlowanie

Czym się różni gładź od szpachli?

Szpachla jest twarda i służy do „brudnej roboty”: wypełniania dużych dziur i prostowania krzywych ścian. Gładź to kosmetyka – nakładasz ją cienko, żeby ściana była idealnie gładka pod farbę.

Co kładziemy pierwsze: gładź czy szpachlę?

Kolejność jest żelazna: najpierw szpachla, potem gładź. Szpachlą prostujesz i łatasz, gładzią nadajesz ostateczny szlif.

Czy warto kłaść gładź wałkiem?

Zdecydowanie tak. Wałek to szybkość i wygoda, zwłaszcza dla mniej wprawnych rąk. Materiał rozkłada się równo, nie chlapie i łatwiej go potem wygładzić.

Ile schnie gładź szpachlowa?

Zazwyczaj od 2 do 24 godzin. Wszystko zależy od grubości warstwy i warunków w pokoju. Jak ściana zrobi się jednolicie biała (lub jasna i matowa), możesz szlifować.

Gładź gotowa czy sypka – co lepsze?

Gładź gotowa (w wiaderku) to wygoda i pewność idealnej konsystencji – świetnie nadaje się do poprawek i szybkich prac. Gładź sypka jest tańsza, ale musisz ją sam rozrobić i zużyć, zanim stwardnieje.

Jaka jest cena szpachlowania w 2026 roku?

Za robociznę (gładź gipsowa, dwie warstwy ze szlifowaniem) zapłacisz średnio od 35 do 55 zł za m². Ostateczna cena zależy od stanu ścian i Twojego regionu.

Podsumowanie – co wybrać?

Zatem: co wybrać? Zasada jest prosta: głębokie dziury i krzywizny (powyżej 3–5 mm) to zadanie dla twardej szpachli startowej. Gładź traktuj wyłącznie jako cieniutką warstwę dekoracyjną. Próba prostowania ścian samą gładzią finiszową to błąd – materiał popęka, a Ty stracisz pieniądze. Żebyś nie miał wątpliwości przy sklepowej półce, zrobiliśmy szybką ściągę:

Zanim ruszysz na zakupy albo zaczniesz przeglądać oferty specjalistów od gładzi, zrób szybki test:

• Przyłóż długą łatę (min. 2 m) do ściany – jeśli prześwity są większe niż kilka milimetrów, gładź sobie nie poradzi. Potrzebujesz szpachli.
• Opukaj ścianę – głuche odgłosy? Luźne fragmenty trzeba skuć i uzupełnić zaprawą.
• Przetrzyj ręką ścianę – jeśli ręka jest biała (ściana pyli), koniecznie zagruntuj podłoże. Do chłonnych i słabych tynków wybierz grunt głęboko penetrujący, natomiast na stabilne podłoża wystarczy zwykła emulsja gruntująca.

*Treści opieramy na aktualnych normach budowlanych (PN-B-10110:2024-11).

Więcej poradników o szpachlowaniu

Szpachlowanie ścian – cena za 1 m2. Ile kosztuje?

Interesuje cię szpachlowanie ścian? Cena za 1 m² w dużej mierze zależy od tego, w jakim mieście zlecasz usługi. Sprawdź, jakie jeszcze czynniki mają wpływ na szpachlowanie. Cena może się różnić też w zależności od cenę za 1 m² za szpachlowanie ścian. Poznaj koszt za szpachlowanie (cena za 1 m²).

13.04.2023