W treści niniejszego artykułu zamierzamy przybliżyć czytelnikowi tematykę (stan faktyczny) śmierci (zgonu) upadłego (dłużnika) w sytuacji, gdy właściwy sąd wydał już orzeczenie (postanowienie) o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej, a w jego toku dochodzi do zgonu wnioskodawcy, tj. upadłego.

Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że śmierć upadłego (dłużnika) nie skutkuje umorzeniem postępowania upadłościowego w zakresie upadłości konsumenckiej.

Art. 188 ust. 1, 2 i 3 pr. upadłościowego stanowi, iż w przypadku śmierci upadłego jego spadkobierca ma prawo przystąpić do postępowania upadłościowego. Jeśli spadkobierca nie jest znany albo nie wstąpił do postępowania upadłościowego, sędzia komisarz, ew. sędzia delegowany na wniosek syndyka (doradcy restrukturyzacyjnego), albo z urzędu ustanowi kuratora.

Co w sytuacji, gdy postępowanie spadkowe po zmarłej osobie (upadłym) już się toczy i nie jest prawomocnie zakończone?

Wówczas sąd na wniosek syndyka (doradcy restrukturyzacyjnego) ustanowi kuratora. Zadaniem kuratora będzie podejmować czynności (działania) do chwili przystąpienia do postępowania upadłościowego spadkobiercy upadłego. Głównym celem ustanowienia kuratora jest zabezpieczenie interesów spadkobiorcy upadłego (dłużnika).

Czy zawsze istnieje potrzeba ustanowienia kuratora po śmierci upadłego (dłużnika)?

Na tak postawione pytanie trzeba odpowiedzieć: nie. Albowiem jeśli spadkobierca upadłego jest znany i nie zdecydował się na odrzucenie spadku po nim, nie ma potrzeby ustanawiania kuratora. Natomiast w sytuacji, gdy spadkobierca nie interesuje się postępowaniem upadłościowym i nie wyraził chęci przystąpienia do niego (brania w nim udziału), wówczas kuratora ustanawia się.

Na koniec warto zaznaczyć, że przepisy o prawach i obowiązkach upadłego (dłużnika) stosuje się odpowiednio do spadkobiercy.

Podstawa prawna:

• art. 188 ust. 1, 2 i 3 pr. upadłościowego;
• art. 666 § 1 k.p.c.